Μόνο γιατί μ' αγάπησες...στίχοι Μαρία Πολυδούρη...μοναδική...

Αγαπημένο...

Αγαπημένο τριαντάφυλλο...

ΑΛΛΑΖΩ ΚΕΦΑΛΑΙΟ...

ΑΛΛΑΖΩ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Ένα δωμάτιο σκοτεινό…κι εσύ πιο πέρα...

Κι αυτή η πρεζα να σου κόβει τον αέρα...

Κι από τα χέρια τα σημάδια να μη σβήνουν...

Κι οι έμποροι λευκού θανάτου να σε πνίγουν...

 

Ένα δωμάτιο σκοτεινό αραχνιασμένο...

Κι ένα κορμί από τη σκόνη εξαρτημένο...

Περνά το κρύο απ τα πατζούρια τα σπασμένα...

Μα δεν κρυώνουν τα κορμιά τα πεθαμένα...

 

Αλλάζω κεφάλαιο...

Περνώ στο πιο κάτω...

Αυτή η εμπειρία μου...

Όνειρο φευγάτο...

Αλλάζω κεφάλαιο...

Περνώ στην ουσία...

Η ζωή στα μάτια μου...

Να χει σημασία...

 

Ένα μουτράκι παιδικό άσπρο σα χιόνι...

Η σύριγγα η αδειανή να με παγώνει...

Μάρτυρας πρωταγωνιστής…κόσμου χαμένου...

Ένα κορμί μ άδεια ψυχή ναυαγισμένου...

 

Ισόγειο και ο καιρός…μέσα δεν μπαίνει...

Είναι η πόρτα του βαριά και σφαλισμένη...

Έχω δυο μέρες να φτιαχτώ και τυραγνιέμαι...

Αν είμαι πτώμα η αν ζω αναρωτιέμαι....

 

Ράπτη Κωνσταντίνα

5/1/1993

 

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ...

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ

 

Πάνω στ αστέρια γνώρισα τον έρωτα…

Άσπροι κροτάφοι και ρυτίδες…

Όσα στα όνειρα δεν είδες…

Τ απέριττα…

 

Στο άγγιγμα σου η ηδονή…

Και στο φιλί σου το μεθύσι…

Καρδιά και σώμα ποιος μπορεί να το χωρίσει;

Έτσι η ζωή…

 

Σιγά Σιγά ένα γίναμε…

Ρούχα κορμιά χίλια κουβάρια…

Στην άβυσσο ριχτήκαμε…

Παίξαμε τη ζωή στα ζάρια…

Και έτσι απομείναμε…

Σε ένα πλοίο μες τ αμπάρια…

Τον έρωτα γευτήκαμε…

Παίξαμε τη ζωή στα ζάρια…

 

Στον ουρανό αντάμωσα το Μάη…

Ως τώρα ζούσα το χειμώνα…

Χωρίς να δω την ανεμώνα…

Αυτό πονάει…

Στα μάτια σου όσα δεν είδα…

Όσα η ζωή δεν μου χε μάθει…

Βγάζω από μέσα μου τ αγκάθι…

Μόνο ελπίδα…

 

Ράπτη Κωνσταντίνα

27/12/1992

ΒΡΑΧΟΣ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ...

ΒΡΑΧΟΣ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ

 

Ολάνθιστο ρόδο…

Στολίδι τ’ αγκάθι…

Σ’ ολόλευκο φόντο…

Πορφύρας σημάδι…

 

Λευκό περιστέρι…

Φτερά ν’ αρμενίζουν…

Αόρατο χέρι…

Σημάδια ν’ αγγίζουν…

 

Μετάξι αφής…

Μ’ αγγέλου φτερό…

Γιατρειά μιας πληγής…

Σε λάθος καιρό…

 

Θεό σε θωρρώ…

Στη γη δεν χωράς…

Σε σώμα θνητού…

Κουτσός προχωράς…

 

Χαϊδεύει το κύμα…

Ο βράχος γελάει…

Το γέλιο του ποίημα…

Τις μούσες μεθάει…

 

Ζυγώνει το κύμα…

Ο βράχος μηνάει…

Αόρατο σήμα…

Τα σύνορα σπάει…

 

Κωνσταντίνα Ράπτη

4/11/2003

ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ

2012/07/30

ΓΗ ΚΙ ΟΥΡΑΝΟΣ

της Κωνσταντίνας Ράπτη
(1o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Σε μια κλωστή φθαρμένη από το χρόνο…
Κρέμασα πλουμιστά στολίδια να χει χρώμα…
Για να αντέξει η ψυχή το οξυγόνο…
Χρειάζεται ν’ απέχει απ’ το σώμα…

Κι άγγιξα τις σκουριές στα όνειρά μου…
Κι απόθεσα λουλούδια για ν’ ανθίζουν…
Στο αύριο που παν τα βήματα μου….
Φεγγάρι κι ουρανό να αντικρίζουν…

Ξεφύλλισα τις κίτρινες σελίδες…
Βιβλίου που δεν πρόλαβα να γράψω…
Μα πόνεσαν στα δάχτυλα οι ακίδες…
Φωτιά οι θύμησες μου για να κάψω…

Του κόσμου μου τα λάθος ειπωμένα…
Θα υφάνω με το κίτρινο του μίσους…
Να πω με δύο χείλη ματωμένα…
Τ’ ανείπωτα του οργισμένου πλήθους…

Να πάρω ότι έμεινε ατόφιο…
Πυξίδα να το κάνω για καλό μου…
Να το φυλάξω στο ζεστό μου κόρφο…
Ανάσα να γενεί στον πηγαιμό μου…

Μην κλαις πουλί της νιότης μου μοιραίο…
Οι πύλες παραδείσου είναι σιμά σου…
Με της ψυχής τη φλόγα μου θα καίω…
Αυτά που πλήγωσαν τα βήματα σου…

Με μύρια ροδοπέταλα θα στρώσω…
Το μονοπάτι σου για να περάσεις…
Κι ένα πρωί μ’ αιτία θα ενώσω…
Γη κι ουρανό αιώνια να φωλιάσεις….

(Ωρωπός)

ΜΕΣΟΒΔΟΜΑΔΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ...

2012/07/30

ΜΕΣΟΒΔΟΜΑΔΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ

της Κωνσταντίνας Ράπτη
(1o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Με κυνηγάει βάναυσα το χθες…

Πρωί Δευτέρας σκίζω τα γραμμένα…

Μα απόμειναν σαν λόγχες οι ενοχές…

Ξοπίσω μου να τρέχουν δίχως φρένα…

Αφήνω τις ανάσες μου στο φως…

Η Τρίτη θα με βρει αποκομμένη…

Το σώμα μου στα βράχια ναυαγός…

Και η ψυχή μου ανήλεα λαβωμένη…

Καράβι στη στεριά να ξεστρατώ…

Τέταρτη μεσοβδόμαδο που κλαίει…

Τ’ ολόκληρο που πούλησες μισό…

Και τ’ άλλο του μισό να παραπαίει…

Η Πέμπτη θα με βρει σ’ άδεια σκηνή…

Και η Παρασκευή σε λάθος πλάνο…

Το Σάββατο σταλάζει από χολή…

Φεγγάρια που μου έταξαν τα χάνω…

Σαν άνοιξης λουλούδια θα ντυθώ…

Και Κυριακή θα βγω στο ακρογιάλι…

Από τις στάχτες μου θα γεννηθώ…

Και θ’ αγαπήσω τη ζωή και πάλι…

Αν αναρρωτηθώ....

Αν αναρρωτηθώ ποτέ....
Που πάμε...που τραβάμε...
Και μέσα στα χαλάσματα διακρίνω κάποιο φως....

Αν γίνω ατρόμητη ψυχή...
Και πάψω να φοβάμαι...
Και πάψω του εαυτού μου να είμαι ο τιμωρός...

Τότε και τα χαλάσματα...
Την λάμψη τους θα βρούνε...
Και πέτρα πέτρα θα γινούν το στέκι της καρδίας...

Θα πάψω τότε να πονώ...
Τα σκότη θα χαθούνε...
Κι ευθύς θα γίνει ο δρόμος μου ταξίδι ανασεμιάς...