ΑΛΛΑΖΩ ΚΕΦΑΛΑΙΟ...

ΑΛΛΑΖΩ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Ένα δωμάτιο σκοτεινό…κι εσύ πιο πέρα...

Κι αυτή η πρεζα να σου κόβει τον αέρα...

Κι από τα χέρια τα σημάδια να μη σβήνουν...

Κι οι έμποροι λευκού θανάτου να σε πνίγουν...

 

Ένα δωμάτιο σκοτεινό αραχνιασμένο...

Κι ένα κορμί από τη σκόνη εξαρτημένο...

Περνά το κρύο απ τα πατζούρια τα σπασμένα...

Μα δεν κρυώνουν τα κορμιά τα πεθαμένα...

 

Αλλάζω κεφάλαιο...

Περνώ στο πιο κάτω...

Αυτή η εμπειρία μου...

Όνειρο φευγάτο...

Αλλάζω κεφάλαιο...

Περνώ στην ουσία...

Η ζωή στα μάτια μου...

Να χει σημασία...

 

Ένα μουτράκι παιδικό άσπρο σα χιόνι...

Η σύριγγα η αδειανή να με παγώνει...

Μάρτυρας πρωταγωνιστής…κόσμου χαμένου...

Ένα κορμί μ άδεια ψυχή ναυαγισμένου...

 

Ισόγειο και ο καιρός…μέσα δεν μπαίνει...

Είναι η πόρτα του βαριά και σφαλισμένη...

Έχω δυο μέρες να φτιαχτώ και τυραγνιέμαι...

Αν είμαι πτώμα η αν ζω αναρωτιέμαι....

 

Ράπτη Κωνσταντίνα

5/1/1993