Αν αναρρωτηθώ....

Αν αναρρωτηθώ ποτέ....
Που πάμε...που τραβάμε...
Και μέσα στα χαλάσματα διακρίνω κάποιο φως....

Αν γίνω ατρόμητη ψυχή...
Και πάψω να φοβάμαι...
Και πάψω του εαυτού μου να είμαι ο τιμωρός...

Τότε και τα χαλάσματα...
Την λάμψη τους θα βρούνε...
Και πέτρα πέτρα θα γινούν το στέκι της καρδίας...

Θα πάψω τότε να πονώ...
Τα σκότη θα χαθούνε...
Κι ευθύς θα γίνει ο δρόμος μου ταξίδι ανασεμιάς...